Bir garip şair der ki

Ömrümün Son baharında

Bir dosta ihtiyacım var , sadece omzunda ağlasam

Ve bana nedenini hiç sormasa.

Öylece buluşup ayrılsak.

Sonra ne ben ona gitsem , ne o beni arasa.

Paylaşılmış en güzel şey olsa bu yaşanmış acı an, ayrılıkla beraber.

Ve biz hep dost kalsak her şeye rağmen yine ihtiyacımız olduğunda

sorgusuz, sualsiz aynı yerde, aynı saatte ellerimiz buluşsa