Bir garip şair der ki
Ömrümün Son baharında
Bir dosta ihtiyacım var , sadece omzunda ağlasam
Ve bana nedenini hiç sormasa.
Öylece buluşup ayrılsak.
Sonra ne ben ona gitsem , ne o beni arasa.
Paylaşılmış en güzel şey olsa bu yaşanmış acı an, ayrılıkla beraber.
Ve biz hep dost kalsak her şeye rağmen yine ihtiyacımız olduğunda
sorgusuz, sualsiz aynı yerde, aynı saatte ellerimiz buluşsa